Πως εκφράζεται η πραότητα στην πνευματική και εκκλησιαστική ζωή;
Αυτό που έχει σημασία δεν είναι εάν εγώ ισχυρίζομαι ότι έχω πραότητα, αλλά εάν την πραότητα αυτή, τη ζω πραγματικά μέσα στην καθημερινότητά μου. Το αν ισχύει αυτό δεν είναι εγώ ο αρμόδιος για να το επιβεβαιώσω, αλλά οι πνευματικοί συνοδοιπόροι σ’ αυτό το ταξίδι με τον Χριστό. Οι πιστοί άνθρωποι, οι αδελφοί δηλαδή με τους οποίους πορεύομαι και ζω μαζί τους. Εδώ έχει μεγάλη σημασία να δούμε με προσοχή τι είναι αυτό που μας συστήνει ο λόγος του Θεού.
«Αδελφοί, και εάν άνθρωπος απερισκέπτως πέση εις κανέν αμάρτημα, σεις οι πνευματικοί διορθόνετε τον τοιούτον με πνεύμα πραότητος, προσέχων εις σεαυτόν, μη και συ πειρασθής» Γαλ. ς:1.
Είναι πάρα πολύ πιθανό ένας πιστός άνθρωπος να πέσει. Να κάνει μια απερισκεψία, ένα λάθος, ένα αμάρτημα. Άλλωστε, ουδείς είναι αναμάρτητος. Είναι κάτι ευχάριστο αυτό; Είναι κάτι εύκολο στη διαχείρισή του; Καθόλου. Όποτε ένα πιστό παιδί του Θεού πέφτει και ενεργεί με λάθος τρόπο, αυτό προκαλεί στεναχώρια και πολλές φορές πίεση και δυσκολία στους υπόλοιπους. Θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε όμως. Πως μπορεί να γίνει αυτό; Ο λόγος του Θεού μας δίνει την συνταγή. Να του μιλήσουμε αυτού που έκανε το λάθος για να διορθωθεί; Ναι, να του μιλήσουμε, αλλά αυτό να γίνει με πνεύμα πραότητας. Αυτό το πνεύμα της πραότητας δεν σημαίνει ότι απλά όταν του μιλάμε δεν φωνάζουμε και δεν είμαστε εκνευρισμένοι. Άλλωστε, είναι αυτονόητο ότι αυτού του είδους οι συμπεριφορές σε καμία περίπτωση δεν συνάδουν με έναν χριστιανικό χαρακτήρα. Το πνεύμα της πραότητας που συστήνει ο λόγος του Θεού είναι κάτι πολύ πιο βαθύ. Το πνεύμα της πραότητας είναι γεμάτο με ένα πνεύμα αγάπης, που στόχο έχει να επαναφέρει τον αδελφό που έπεσε. Να του δείξει με γλυκύτητα έναν δρόμο επιστροφής. Όχι να τον κατακεραυνώσει, αλλά με ‘ήρεμο’ τρόπο. Όχι να του αποδείξει πόσο αμαρτωλός είναι και ότι δεν περίμενε αυτήν την συμπεριφορά από αυτόν έτσι ώστε να τον φορτώσει με ενοχές. Η πραότητα του Χριστού δηλαδή, έρχεται και οικοδομεί, ενθαρρύνει, δίνει χώρο και νέες ευκαιρίες στον άνθρωπο που έπεσε, για να βρει τον δρόμο του και να επιστρέψει. Βέβαια μας προτρέπει ταυτόχρονα ο λόγος του Θεού να προσέχουμε και να μην παρασυρθούμε και εμείς, καθώς κανείς δεν είναι άτρωτος. Αν δεν προσέχουμε όλοι κινδυνεύουμε. Βλέπουμε επίσης ο λόγος του Θεού να δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στη συμπεριφορά των εργατών μέσα σε μια εκκλησία στο θέμα αυτό.
«Ο δε δούλος του Κυρίου δεν πρέπει να μάχηται, αλλά να ήναι πράος προς πάντας, διδακτικός, ανεξίκακος,διδάσκων μετά πραότητος τους αντιφρονούντας, μήποτε δώση εις αυτούς ο Θεός μετάνοιαν, ώστε να γνωρίσωσι την αλήθειαν» Β΄ Τιμ β:24-25.
Τι μας λέει εδώ ο λόγος του Θεού; Ο δούλος του Κυρίου δεν υψώνει ποτέ τη φωνή του για να επιβληθεί, δε διεκδικεί το δίκιο του από τους άλλους, δεν μαλώνει, δεν μάχεται με τους ανθρώπους. Αντίθετα είναι πράος, είναι διδακτικός, είναι ανεξίκακος. Αυτά είναι τα όπλα που χρησιμοποιεί για να διδάξει τους αντιφρονούντες. Και αυτή ακριβώς η συμπεριφορά τι κάνει; Βοηθά και διευκολύνει τους ανθρώπους που έπεσαν να μετανοήσουν και να γνωρίσουν την αλήθεια. Στα διάφορά σφάλματα που υπέπεσαν οι πιστοί της Κορίνθου εκείνη την εποχή, έρχεται ο απ. Παύλος ο οποίος τους γέννησε πνευματικά και τους ρωτά:
«Τι θέλετε; με ράβδον να έλθω προς εσάς, ή με αγάπην και με πνεύμα πραότητος;» Α΄ Κορ δ:21.
Φυσικά επέλεξε το δεύτερο. Από τη μία τους είπε την αλήθεια, από την άλλη πλευρά όμως τους διαβεβαίωσε πόσο πολύ τους αγαπά.
«Αυτός δε εγώ ο Παύλος σας παρακαλώ διά της πραότητος και επιεικείας του Χριστού, όστις παρών μεν είμαι ταπεινός μεταξύ σας, απών δε λαμβάνω θάρρος προς εσάς» Β΄ Κορ ι:1.
Πραότητα και επιείκεια. Αυτός ήταν ο οπλισμός του Παύλου για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα που ανέκυψε. Και γι’ αυτό άλλωστε είχε τόσο καταπληκτικά αποτελέσματα.
Τι μπορώ να κάνω για να αυξηθεί η πραότητα στη ζωή μου εάν διαπιστώνω ότι είμαι ελλιπής;
Όλα ξεκινούν από τη φράση ‘Εάν διαπιστώνω ότι είμαι ελλιπής…’.Το να διαπιστώσω ότι είμαι ελλιπής κάπου, όσο απλό ακούγεται, στην πράξη δεν είναι καθόλου απλό. Και δεν είναι καθόλου απλό γιατί προϋποθέτει ότι είμαι πραγματικά διατεθειμένος να ψάξω και να δω μέσα μου. Στην εποχή της φιλαρέσκειας και του αυτοθαυμασμού που ζούμε, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Πριν από χρόνια ένας γνωστός καλλιτέχνης είχε πει για τους Έλληνες: Η Ελλάδα αποτελείται από 10 εκατομμύρια ανθρώπους που λένε: ‘Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;’ Πόσο επιδεκτικός μάθησης, αλλά κυρίως διόρθωσης, είναι ένας τέτοιος άνθρωπος που θεωρεί ότι είναι κάτι ξεχωριστό ή κάποιος που τα κάνει όλα καλά; Εάν τον άνθρωπο αυτόν μέσα μου δεν τον αποκαθηλώσω και δεν αρχίσω να τον πολεμώ, καμία αλλαγή δε θα δω να συμβαίνει στη ζωή μου. Αυτό σημαίνει ταπείνωση, μετάνοια και παραδοχή ότι ναι, μπορεί να είμαι ελλιπής. Ναι, μπορεί να χρειάζομαι διόρθωση, πιθανά να χρειάζομαι μετάνοια και επιστροφή. Άλλωστε τι είναι μετάνοια; Είναι η αλλαγή νου, η αλλαγή κατεύθυνσης, η αλλαγή τρόπου σκέψης. Πιθανά να χρειάζεται να καταλάβω ότι θα μπορούσα να φερθώ καλύτερα και με περισσότερη πραότητα στην τάδε ή στη δείνα περίσταση. Το πρώτο βήμα λοιπόν για να διορθώσω μια έλλειψη είναι να είμαι πραγματικά έτοιμος να την δεχτώ και να την δω στην πραγματική της διάσταση. Αφού γίνει αυτό, το δεύτερο βήμα είναι να παραδεχτώ ότι δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα μόνος μου. Να δεχτώ και να πιστέψω ότι ένας Θεός που με αγάπησε τόσο, ώστε έστειλε τον ίδιο του τον Γιό το μονογενή για να μη χαθώ αλλά να έχω ζωή αιώνια, δεν μπορεί να με εγκαταλείπει για να τα βγάλω πέρα μόνος μου με τις ελλείψεις και τις αδυναμίες μου. Ένας Θεός λοιπόν που ενανθρωπίστηκε και έπαθε πειρασθείς, είναι αυτός που δύναται να βοηθήσει τους πειραζομένους όπως μας πληροφορεί η προς Εβραίους επιστολή. Διαπιστώνω λοιπόν την έλλειψή μου και στη συνέχεια ζητώ χάρη από τον Θεό να με βοηθήσει.
«Ζητείτε τον Κύριον, πάντες οι πραείς της γης, οι εκτελέσαντες τας κρίσεις αυτού· ζητείτε δικαιοσύνην, ζητείτε πραότητα, ίσως σκεπασθήτε εν τη ημέρα της οργής του Κυρίου» Σοφ β:3.
Η προτροπή του προφήτη εδώ είναι να ζητάμε δικαιοσύνη και πραότητα. Και μην ξεχνάμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα Θεό που του αρέσει να δίνει, του αρέσει να ελεεί και να μεταμορφώνει συνεχώς τα παιδιά Του κατά την εικόνα Του. Όταν αυτός λέει μάθετε από μένα ότι είμαι πράος, σημαίνει ότι την ίδια εικόνα θέλει να δώσει και σε μας. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο Κύριος είναι ο ποιμένας μας και ο ποιμένας είναι αυτός που οδηγεί τα πρόβατά Του εκεί που θέλει Αυτός. Και γι΄ αυτό λέει ο ψαλτωδός:
«Θέλει οδηγήσει τους πράους εν κρίσει και θέλει διδάξει τους πράους την οδόν αυτού» Ψαλμ κε:9.
Ο πράος άνθρωπος τι κάνει; Αφήνει τον Θεό να τον διδάσκει την οδό του Κυρίου και αυτός είναι διατεθειμένος αυτήν την οδό να την ακολουθεί γιατί τον έχει κατευθύνει ο Ποιμένας που τον αγαπάει.
Λευτέρης Τοπάλογλου
Κοζάνη
