Στο άρθρο αυτού του μήνα θα μεταφερθούμε στη Βαβυλώνα του 539 π.Χ., στην τελευταία νύχτα πριν την κατάλυση της Βαβυλωνιακής αυτοκρατορίας από την αιφνίδια εισβολή των Μηδοπερσών. Τη βασιλική εξουσία ασκούσε τότε ο Βαλτάσαρ, πιθανώς εγγονός του Ναβουχοδονόσορ, ένας άνθρωπος που χαρακτηριζόταν από ιδιαίτερη αλαζονεία αλλά και περιφρόνηση προς τον αληθινό Θεό, παρότι γνώριζε με ποιον τρόπο ο Θεός είχε ταπεινώσει τον προκάτοχό του (βλ. Δανιήλ κεφ. δ’).

Βρισκόμαστε στη Βαβυλώνα του 6ο αιώνα π.Χ., στην ακμή της Βαβυλωνιακής αυτοκρατορίας υπό την ηγεμονία του Ναβουχοδονόσορ, και σε μια εποχή που οι κυριότεροι επεκτατικοί πόλεμοι είχαν ολοκληρωθεί με επιτυχία. Ο μεγάλος μονάρχης είχε συγκεντρώσει άφθονο πλούτο, είχε χτίσει μια μεγαλοπρεπή πρωτεύουσα και θεωρούσε ότι μπορούσε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του με άνεση και ευτυχία.

Στο προηγούμενο άρθρο είδαμε τρία βασικά σημεία στα οποία η Βίβλος υπερέχει έναντι όλων των άλλων ιερών βιβλίων αξιώνοντας τον πολύ σοβαρό ισχυρισμό ότι αποτελεί θεόπνευστο Λόγο Θεούκαθώς είναι γραμμένο ότι «Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος και ωφέλιμος...» (Β’ Τιμόθεος 3:16). Είναι το αρχαιότερο θρησκευτικό βιβλίο, αποτελεί το bestsellerόλων των εποχών και παράλληλα είναι απόλυτα και πλήρως ενταγμένη μέσα στο ιστορικό πλαίσιο στο οποίο τα γεγονότα λαμβάνουν χώρα.

Πολλές φορές σε διάφορες συζητήσεις με τους ανθρώπους κυριαρχεί το ερώτημα: «Γιατί να δεχθούμε το Χριστιανισμό και το ιερό του βιβλίο, την Βίβλο, ως αληθινό και όχι κάποιο άλλο ιερό βιβλίο κάποιας άλλης μεγάλης θρησκείας;»