Τα χαρακτηριστικά της αγάπης του Θεού
Ο «Ύμνος της Αγάπης» (Α΄ Κορινθίους ιγ΄)
«Εάν λαλώ τας γλώσσας των ανθρώπων και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, έγεινα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον».Α΄ Κορ. ιγ:1
Τα λόγια, όσο εντυπωσιακά και αν είναι δεν έχουν καμία αξία εάν εκφέρονται χωρίς αγάπη. Ακόμη και στην υπερβολικά υπερφυσική κατάσταση που κάποιος μιλάει λόγια αγγέλων, κάτι που πνευματικά ακούγεται πολύ εντυπωσιακό, στα μάτια του Θεού είναι το ίδιο σαν να μιλάει ένας ‘‘τενεκές ξεγάνωτος’’ που λένε οι άνθρωποι, εάν δεν υπάρχει αγάπη. Είναι φωνές που ακούγονται, όμως κανείς δεν τις δίνει σημασία. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να κάνουν θόρυβο.
«Και εάν έχω προφητείαν και εξεύρω πάντα τα μυστήρια και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε να μετατοπίζω όρη, αγάπην δε μη έχω, είμαι ουδέν». Α΄ Κορ. ιγ:2
Προφητεία σημαίνει να μιλάει ο Θεός από το στόμα κάποιου. Γνώση μυστηρίων σημαίνει φωτισμός και αποκάλυψη άνωθεν για πράγματα που είναι σκοτεινά και δυσνόητα για τους πολλούς. Πίστη να μετακινεί κανείς βουνά σημαίνει ότι ο Θεός ενεργεί με τρόπο θαυμαστό που αδυνατεί κανείς να περιγράψει. Κι όμως όλα αυτά είναι ένα μεγάλο μηδενικό εάν δεν έχω αγάπη. Όταν δηλαδή ζυγίζονται η προφητεία, η γνώση των μυστηρίων και τα θαύματα δια της πίστεως, δεν έχουν κανένα βάρος εάν δεν υπάρχει η αγάπη μέσα σ’ αυτά.
«Και εάν πάντα τα υπάρχοντά μου διανείμω, και εάν παραδώσω το σώμα μου διά να καυθώ, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι». A΄ Κορ. ιγ:3
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κάνει απίθανες θυσίες για να υπηρετήσουν τις ιδέες τους, ή τον σκοπό της ζωής τον οποίο έθεσαν, ή την φιλοδοξία τους να αφήσουν έναν όνομα, ή την επιδίωξή τους να κάνουν το καλύτερο για τα παιδιά τους ή αυτούς που αγαπούν. Κάποιοι είναι μάλιστα διατεθειμένοι να δώσουν και τη ζωή τους ακόμη. Δεν μπορεί να τα κάνει όλα αυτά κάποιος χωρίς να έχει αγάπη για κάτι. Το μεγάλο ερώτημα όμως είναι, τι είναι αυτό που τελικά αγαπάω; Αγαπάω τις ιδέες μου; Τον σκοπό που εγώ έθεσα ως σκοπό ζωής; Την υστεροφημία μου; Το όνομά μου; Τον θιγμένο μου εγωϊσμό; Τα δικά μου όνειρα; Ποιος είναι τελικά αυτός που θέτει το περιεχόμενο και την κατεύθυνση της αγάπης μου; Εγώ ή ο Θεός; Εάν ισχύει το πρώτο, η αγάπη αυτή είναι εγωιστική και γυρίζει γύρω από τον εαυτό μου. Με άλλα λόγια, εάν η αγάπη μου δεν υπάρχει μέσα στον Θεό που είναι η αγάπη, δεν ωφελούμαι ουδέν.
«Η αγάπη μακροθυμεί, αγαθοποιεί, η αγάπη δεν φθονεί, η αγάπη δεν αυθαδιάζει, δεν επαίρεται, δεν ασχημονεί, δεν ζητεί τα εαυτής, δεν παροξύνεται, δεν διαλογίζεται το κακόν, δεν χαίρει εις την αδικίαν, συγχαίρει δε εις την αλήθειαν, πάντα ανέχεται, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει». Α΄ Κορ. ιγ:4-7
Η αγάπη του Θεού έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο, το οποίο εκδηλώνεται στην καθημερινότητά μας. Μέσα από τα τέσσερα αυτά εδάφια μπορούμε να καθρεφτιστούμε με ειλικρίνεια και να βάλουμε μια βαθμολογία της πνευματικής μας κατάστασης. Είμαι μακρόθυμος με τους ανθρώπους ή τους καταδικάζω αβίαστα και γρήγορα χωρίς να περιμένω; Βγαίνει φθόνος από μέσα μου όταν η συμπεριφορά των άλλων δεν είναι όπως εγώ θα ήθελα; Το στόμα μου βγάζει αυθάδεια; Μιλάω δηλαδή στον άλλον με περιφρόνηση και χωρίς ντροπή; Μιλάω υπερήφανα; Ενεργώ άσχημα; Αυτά είναι σημάδια ότι δεν έχω αγάπη. Η αγάπη δεν ζητάει τα δικά της. Δεν είναι εγωκεντρική αλλά θεοκεντρική. Η αγάπη δεν παροξύνεται, δεν μιλάει δηλαδή βίαια και απότομα. Δεν σκέφτεται αρνητικά δίνοντας πάντα έμφαση στην κακή εκδοχή. Όταν βλέπει ο άνθρωπος που έχει αγάπη, κάτι άδικο δεν χαίρεται, ακόμη και αν τον βολεύει κάτι τέτοιο. Όταν είναι κάτι αληθινό χαίρεται ανεξάρτητα αν τον βολεύει ή όχι. Η αγάπη έχει πάντα ανοχή στη δυσκολία, στο πρόβλημα. Η αγάπη δεν χάνει την πίστη της ούτε την ελπίδα της επειδή τα πράγματα φαίνεται ότι δεν πάνε καλά. Η αγάπη τελικά υπομένει πάντα. Μόνο ο Θεός είναι Αυτός που μπορεί να δώσει μια τέτοια αγάπη.
«Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει· τα άλλα όμως, είτε προφητείαι είναι, θέλουσι καταργηθή· είτε γλώσσαι, θέλουσι παύσει· είτε γνώσις, θέλει καταργηθή». Α΄ Κορ. ιγ:8
Οι προφητείες, οι γλωσσολαλιές και η γνώση είναι στοιχεία πολύ χρήσιμα στην πνευματική μας ζωή. Καθοριστικά χρήσιμα. Ωστόσο μέσα στο σχέδιο του Θεού και τα τρία αυτά στοιχεία θα πάψουν να υπάρχουν μέσα στην αιωνιότητα γιατί δεν θα είναι απαραίτητα. Η αγάπη όμως δεν θα πέσει και δεν θα χάσει την αξία της ποτέ. Και αυτό γιατί ο Θεός ο οποίος ΕΙΝΑΙ αγάπη δεν θα πάψει ποτέ να είναι Αυτός που ΕΙΝΑΙ. Θα είμαστε δηλαδή εμείς μέσα στην αγάπη του Θεού και Αυτός ως ΑΓΑΠΗ, μέσα σε μας.
«Διότι κατά μέρος γινώσκομεν και κατά μέρος προφητεύομεν, όταν όμως έλθη το τέλειον, τότε το κατά μέρος θέλει καταργηθή». Α΄ Κορ. ιγ:9-10
Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι γνωρίζει το όλον του Θεού. Και το λέει αυτό ο απ. Παύλος που είχε ιδιαίτερα βαθιές αποκαλύψεις. Ό,τι επιτρέπει ο Θεός να γνωρίζουμε είναι γιατί Αυτός το επέτρεψε να το κατανοήσουμε δια Πνεύματος Αγίου. Ωστόσο αυτό που γνωρίζουμε είναι ένα ελάχιστο μέρος αυτού που ΕΙΝΑΙ ο Θεός. Όταν όμως έλθει το τέλειο, όλα αυτά τα επιμέρους θα καταργηθούν. Ποιο είναι το τέλειο; Ο Θεός και εμείς στην αιωνιότητα, γνωρίζοντας στην πληρότητά Του έναν Θεό που ΕΙΝΑΙ αγάπη!
«Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος ελάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος εσυλλογιζόμην, ότε όμως έγεινα ανήρ, κατήργησα τα του νηπίου». Α΄ Κορ. ιγ:11
Η πνευματική ζωή είναι αυξανόμενη συνεχώς, κατά την εικόνα ενός νηπίου που αναπτύσσεται και γίνεται ενήλικας σιγά σιγά. Καταργούμε την νηπιακή πνευματική ζωή, στο βαθμό που γνωρίζουμε βήμα-βήμα αυτή τη θαυμαστή αγάπη του Θεού. Αυτή η αγάπη μας οδηγεί βήμα-βήμα να μην θέλουμε να ζήσουμε για τον εαυτό μας αλλά για Αυτόν που μας αγάπησε!
«Διότι τώρα βλέπομεν διά κατόπτρου αινιγματωδώς, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον, τώρα γνωρίζω κατά μέρος, τότε δε θέλω γνωρίσει καθώς και εγνωρίσθην». Α΄ Κορ. ιγ:12
Δεν μας δίνει ο Λόγος του Θεού το δικαίωμα να ισχυριζόμαστε ότι τα γνωρίζουμε τα πνευματικά πράγματα στην πληρότητά τους. Αυτό που καταλαβαίνουμε, είναι ότι βλέπουμε τα πράγματα μέσα από κάτοπτρα, καθρέφτες δηλαδή, και προσπαθούμε να τα ερμηνεύσουμε. Με την έννοια αυτή η αγάπη του Θεού δεν είναι κάτι εύκολο να το κατανοήσει κανείς και πολύ περισσότερο να την κατακτήσει κανείς. Κατά μέρος λοιπόν γνωρίζουμε. Ο Θεός όμως δεν μας γνωρίζει κατά μέρος. Μας γνωρίζει στην πληρότητά μας. Και στην πληρότητά μας πρέπει να βάλουμε και τα χάλια μας και τα ελαττώματά μας. Παρόλα αυτά μας αγάπησε μέχρι τέλους. Αυτό είναι το θαυμαστό!
«Τώρα δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα, μεγαλητέρα δε τούτων είναι η αγάπη». Α΄ Κορ. ιγ:13
Η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη είναι αυτά που υπάρχουν τώρα. Από αυτά τα τρία η αγάπη είναι η μεγαλύτερη. Γιατί; Γιατί τα δύο πρώτα, η πίστη και η ελπίδα θα φύγουν και δεν θα μείνουν αιώνια. Στην αιωνιότητα δεν θα έχουμε ανάγκη την πίστη γιατί θα βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας τη δόξα του Θεού. Δεν θα έχουμε ανάγκη την ελπίδα γιατί θα Τον βλέπουμε πρόσωπο προς πρόσωπο! Την αγάπη Του όμως, θα την ζούμε αιώνια!
Λευτέρης Τοπάλογλου
Κοζάνη
