“Διότι αν και περιπατούμεν εν σαρκί, δεν πολεμούμεν όμως κατά σάρκα, διότι τα όπλα του πολέμου ημών δεν είναι σαρκικά αλλά δυνατά συν Θεώ προς καθαίρεσιν οχυρωμάτων· επειδή καθαιρούμεν λογισμούς και παν ύψωμα επαιρόμενον εναντίον της γνώσεως του Θεού, και αιχμαλωτίζομεν παν νόημα εις την υπακοήν του Χριστού.” Προς Κορινθίους Β΄ι' 3-5.
Αυτό το μήνα, θα μας δώσει την μαρτυρία του για τον Χριστό, ο αδελφός μας Χρήστος Τοπάλης από την Θεσσαλονίκη.
Από την εκκλησία της Θέρμης είσαι νομίζω αδελφέ;
Ναι, πηγαίνω τώρα στην Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής της Θέρμης, ξεκίνησα όμως από μια άλλη εκκλησία της Πεντηκοστής, που επισκοπούσε τότε ο αδελφός Γιώργος Κρίσιλας. Να ξεκινήσω όμως την ομολογία μου και ότι θέλεις με ρωτάς. Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1972, γιατί ένα χρόνο πιο πριν, σκοτώθηκε ο αδελφός μου στη Γερμανία, γεγονός που ανάγκασε τους γονείς μου να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Το λέω αυτό, γιατί πιστεύω ότι έπαιξε ρόλο στο να είμαι από μικρό παιδί πολύ μελαγχολικός, καθώς η μητέρα μου πενθούσε και θρηνούσε καθ’ όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της σε εμένα.
Σε γέννησε “εν λύπη” όπως λέει η Αγία Γραφή για τον Ιαβή.
Ναι, κι αν και μεγάλωσα με πολλή αγάπη, υπήρχε πάντα μια σκοτεινή πλευρά στη ζωή μου που με ταλαιπωρούσε. Είχα χαμηλή αυτοεκτίμηση, άκουγα συνέχεια μια φωνή μέσα μου να μου λέει: “Εσύ δεν είσαι Χρήστος, είσαι άχρηστος” και είχα και κάποιες πνευματικές εμπειρίες, άσχημες, με τον Πονηρό. Ταυτόχρονα όμως, ένιωθα πολλές φορές μέσα μου και μια γλυκιά υποστήριξη. Από τον Θεό πιστεύω. Η οικογένεια μου ήταν θεοσεβούμενη, χωρίς να έχει μια στενή σχέση με την εκκλησία (πηγαίναμε μόνο τις γιορτές) αλλά ο σύνδεσμος μας με τον Κύριο ήτανε η γιαγιά μου η αγαπημένη. Εκείνη έφερνε τον Χριστό μέσα στο σπίτι μας. Είδα και θεραπεία επάνω μου, σε ηλικία έντεκα χρονών, με μια προσευχή της γιαγιάς. Ήταν κάτι τόσο έντονο που μπορεί και να πέθαινα εκείνη την ημέρα, γιατί είχα γυρίσει από το σχολείο σχεδόν λιπόθυμος από τρομερό πονοκέφαλο. Και θυμάμαι την γιαγιά, που μου έβαλε μια κομπρέσα και προσευχότανε για μένα στο όνομα του Ιησού Χριστού. Ήταν μεγαλωμένη σαν Ορθόδοξη, αλλά είχε και πολλές Ευαγγελικές επιρροές (γιατί είχαμε κάποιους συγγενείς Ευαγγελικούς) και κάπως τα συνδύαζε.
Διάβαζε και την Αγία Γραφή;
Ναι, βέβαια. Και πάντα την θυμάμαι, να προσεύχεται στα γόνατα και να υψώνει στον ουρανό τρεμάμενα χέρια. Μεγάλωσα μετά εγώ, με αυτή την φωνή την αρνητική μέσα μου, με τις μελαγχολίες μου, τις καταθλίψεις μου, μέχρι που κάποια στιγμή παρασύρθηκα μέσα στον κόσμο. Έψαχνα να βρω κάπου να ανήκω κι έτσι έγινα ένας νέος παραβατικός, με παρέες περίεργες, με ναρκωτικές ουσίες... Σε ότι κι αν έκανα όμως, ένιωθα ότι Κάποιος ήταν πάντοτε δίπλα μου και με φυλάει και είχα πάντα μέσα στη ζωή μου μια προσευχή. Έζησα άσχημα χρόνια, μέχρι που τέλειωσα και την θητεία μου στον στρατό και μετά, με ευλόγησε με κάποιο τρόπο ο Θεός -τώρα το αναγνωρίζω αυτό- και με οδήγησε να κόψω από κακές παρέες και να ψάξω να βρω κάτι σημαντικό να κάνω στη ζωή μου. Είχα αρραβωνιαστεί τότε και με μια κοπέλα, όμως τελικά χωρίσαμε κι αυτό με έφερε σε μια συναισθηματική φόρτιση. Λίγο αργότερα, το 1995, όταν ήμουν 23 ετών, ένας φίλος, ο Τάσος, γνώρισε τον Κύριο και αναγεννήθηκε. Και διακήρυττε μετά σε όλους, τον Ιησού Χριστό και την πίστη του Ευαγγελίου. Μου μίλησε κι εμένα μια μέρα, αλλά δεν έδωσα πολλή σημασία στα λόγια του. Πέρασε λίγος καιρός -είχα τότε μια μοτοσυκλέτα- κι ένα βράδυ, όπως οδηγούσα στη Χαλκιδική, άκουσα μέσα μου μια γλυκιά φωνή, να μου λέει: “Γύρνα στην Θεσσαλονίκη.” Και μου έκανε εντύπωση, γιατί αυτή η φωνή ήταν τόσο δυνατή, που υπάκουσα χωρίς να ξέρω γιατί. Και ξανασυναντώ τότε τον Τάσο, σε μια πιτσαρία που είχε ένας φίλος και πηγαίναμε συχνά εκεί και καθόμασταν. Μιλούσε πάλι για το Ευαγγέλιο κι αυτή τη φορά τον άκουσα με μεγάλη προσοχή. Μετά του λέω: ‘‘Τάσο, μπορώ να έρθω κι εγώ στην εκκλησία που πας;’’ Γιατί άκουγα που το έλεγε στα άλλα παιδιά. Απόρησε λίγο στην αρχή ο Τάσος, αλλά κανονίσαμε να πάμε κι έτσι έγινε η πρώτη μου γνωριμία, με μια εκκλησία της Πεντηκοστής.
Ποιά ήταν η πρώτη σου εντύπωση;
Η πρώτη εντύπωση ήταν λίγο περίεργη. Με παραξένεψε κάπως το περιβάλλον και παρασυρόμενος κι από τους άλλους φίλους που είχαμε πάει μαζί, γελούσαμε με κάποια πράγματα. Αλλά όταν άρχισαν τα αδέλφια να ψάλουνε, τα λόγια των ύμνων άλλαξαν όλη την σκέψη μου. Και όταν έκαναν μετά και προσευχή, τότε είδα καθαρά ότι εκεί μέσα υπήρχε κάτι ζωντανό κι αληθινό και όχι κάτι τυπικό και τυπολατρικό όπως γνώριζα ως τότε στις εκκλησίες. Άκουσα μετά και το κήρυγμα και τελικά όλα αυτά μου έκαναν τόση εντύπωση, ώστε στην επόμενη συνάθροιση δεν χρειάστηκε να μιλήσω καθόλου με τον Τάσο, είχα πάει από μόνος μου. Και ξεκίνησα από τότε να πηγαίνω τακτικά στην εκκλησία χωρίς όμως να κάνω και το βήμα. Το βήμα να δώσω την καρδιά μου και την ζωή μου στον Χριστό. Αυτά έγιναν το καλοκαίρι του 1995 μέχρι που ήρθε μια στιγμή που δεν ήμουνα καθόλου καλά μια μέρα. Η φωνή του εχθρού της ψυχής ακουγότανε πολύ έντονα μέσα στο μυαλό μου: “Γιατί ζεις;... Πέθανε καλύτερα... Δεν αξίζει αυτή η ζωή... Δεν υπάρχει αγάπη... Όλα είναι ένα ψέμα...” Τέτοια αρνητικά πράγματα άκουγα, τα οποία φούντωσαν και μπήκαν μέσα στην καρδιά μου, ώσπου πήρα την απόφαση να δώσω τέλος στη ζωή μου.
Έκανες εκείνη την εποχή χρήση ουσιών;
Ουσίες έπαιρνα, αλλά δεν έκανα ηρωίνες και τέτοια πράγματα, δεν επέτρεψε ο Θεός. Εκείνη την ημέρα λοιπόν, το αποφάσισα ότι θα δώσω τέλος στη ζωή μου και ότι με μια φαλτσέτα που είχα θα κόψω τις φλέβες μου. Μπήκα στο σπίτι, συγκρατήθηκα μπροστά στη μητέρα μου για να μην με καταλάβει -εκείνη ήταν στο μπαλκόνι κι έπλεκε- κλείδωσα την πόρτα στο δωμάτιο κι έκανα την κίνηση να πάρω από το συρτάρι την φαλτσέτα. Όμως τότε έγινε το εξής: (ΜΕΓΑΛΗ Η ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΤΕΡΑΣΤΙΑ Η ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΕ ΕΜΕΝΑ.) Κάνοντας ένα βήμα, άκουσα μια φωνή να μου λέει: “Το όνομα Μου όποιος επικαλεστεί, θα σωθεί.” Και όπως ήμουν συντετριμένος, λύγισαν τα γόνατα μου, έπεσα στο πάτωμα, άρχισα να κλαίω, να προσεύχομαι και να λέω: “Κύριε Ιησού Χριστέ, συγχώρεσε με και βγάλε αυτό το φορτίο, αυτό το βάρος από εμένα.” Κι ένιωσα τότε πραγματικά αλλά και είδα. Ένιωσα, ένα μεγάλο βάρος να αφαιρείται από μέσα μου και είδα, μια λάμψη, ένα φως, να έρχεται και να ποτίζει όλο μου τον εγκέφαλο. Έφυγε τελείως η θλίψη μου, ήρθε πολλή χαρά κι άρχισα να χοροπηδάω και να κράζω: “Ζει ο Χριστός... Ζει ο Χριστός.” Μέχρι που βγήκα στο μπαλκόνι, αγκάλιασα την μητέρα μου και της έλεγα: “Μάνα, ζει ο Χριστός, είναι ζωντανός.” Και τότε μου αποκάλυψε εκείνη και μου είπε ότι: “Πέντε χρόνια προσευχόμουνα για εσένα κι έλεγα: Χριστέ μου, κάνε να Σε βρει ο γιός μου μπροστά του.”
Η γιαγιά είχε πεθάνει;
Ναι, παρεπιμπτόντως, η γιαγιά είχε πεθάνει τον Φλεβάρη, λίγους μήνες πριν. Έδωσα εκείνη τη μέρα την καρδιά μου στον Κύριο και βαπτίστηκα στο νερό στις 10 Οκτωβρίου του 1995. Και παντρεύτηκα πολύ γρήγορα κι αυτό με ενέργεια Θεού και αξίζει να το ομολογήσω. Ο ποιμένας, ο αδελφός ο Γιώργος, ήταν πολύ χαρούμενος για μένα, είχα λάβει και Πνεύμα Άγιο μέσα στην εκκλησία...
Θέλεις να μας πεις την εμπειρία σου, πως το έλαβες,;
Ναι, βέβαια. Πιστεύω πως όλα γίνονται μέσα στην απορία μας. Δηλαδή όποτε είχα απορία ενεργούσε ο Κύριος. Με τον αδελφό τον Τάσο γνωριζόμασταν όπως σου είπα από τον κόσμο, θέλαμε πολύ να βαπτιστούμε με Άγιο Πνεύμα και κάναμε ότι μπορούσαμε. Το πρόγραμμα τότε της εκκλησίας ήταν 7-8 προσευχή και 8-9 κήρυγμα, εμείς είχαμε πάει από τις 6.30 εκείνη την μέρα. Είπαμε στον ποιμένα ότι θέλουμε να λάβουμε το Άγιο Πνεύμα, ζητήσαμε την συμβουλή του και μας λέει: “Ας γονατίσουμε να προσευχηθούμε και θα το λάβετε.” Τότε το μυαλό μου λίγο βραχυκύκλωσε, γιατί πίστευα ότι πρέπει να κάνω πολλά και διάφορα για να βαπτιστώ, δεν είχα καταλάβει ότι είναι μια δωρεά. Και τελικά αυτή η δωρεά μού δόθηκε πάρα πολύ γρήγορα, γιατί όπως γονατίσαμε, αμέσως ήρθε ο Κύριος, πληρώθηκα με Πνεύμα Άγιο και μίλησα σε ξένες γλώσσες. Και ήταν κάτι που το είχα μεγάλη ανάγκη τότε, γιατί το ψυχολογικό φορτίο αδελφέ, είναι πραγματικά μια μάχη και το Πνεύμα το Άγιο έγινε ο Σύμμαχος μου σε αυτή την μάχη. Και μετέπειτα όμως, στην πορεία μου σαν χριστιανός, συνέχισα και συνεχίζω να δίνω μάχες μέσα στο μυαλό μου κι ευχαριστώ τον Θεό -είναι τεράστια η χάρη Του- αλλιώς δεν θα είχα σταθεί.
Αμήν. Για πες μου για τον γάμο, αυτό που ξεκίνησες.
Ναι. Μου έλεγε λοιπόν ο αδελφός ο Γιώργος, ο ποιμένας: “Βαπτίστηκες Χρήστο στο νερό, βαπτίστηκες και με Πνεύμα Άγιο, ζήτησε τώρα από τον Θεό να σου φανερώσει και μια σύζυγο.” Εκεί πάλι έπαθα εμπλοκή. Γυρνούσα από την δουλειά, γονάτιζα να προσευχηθώ κι έλεγα: “Κύριε, τι μου είπε ο αδελφός; Συνοικέσια κάνεις; Είναι δυνατόν, να ασχολείσαι Εσύ με τέτοια μικρά πράγματα;” Έτσι νόμιζα. Για δύο μέρες ήταν η προσευχή μου σε αυτό το μοτίβο αλλά την τρίτη μέρα είπα τελικά: “Τι έκανα μέχρι τώρα στη ζωή μου; Πλήγωσα, με πλήγωσαν, χώρισα, με χώρισαν, δεν τα έκανα σωστά τα πράγματα. Δίκιο έχει ο αδελφός. Οπότε αξίζει να εμπιστευτώ αυτόν τον λόγο και: Κύριε ανέλαβε Εσύ.” Με την σύζυγο ήμασταν στην ίδια εκκλησία αλλά δεν είχα στην αρχή κάποιο ενδιαφέρον. Αλλού ήταν το μυαλό μου γιατί είχα αφήσει τότε στον κόσμο μια μισοτελειωμένη κατάσταση με μια κοπέλα με την οποία έβγαινα, χωρίς να έχουμε κάτι παραπάνω. Μου άρεσε πάρα πολύ αλλά είχαμε μείνει στο: “Θα δούμε.” Έτσι μου είχε πει.
Κι έλεγες μήπως πιστέψει και παντρευτείτε;
Ακριβώς, το κατάλαβες. Έπαιρνα την Γραφή μου και πήγαινα συνέχεια στην δουλειά της (ήταν πωλήτρια σε ένα μαγαζί) για να την ευαγγελίσω. Κι έλεγα: “Θα πιστέψει, θα έρθει στην εκκλησία και θα είναι εκείνη για μένα...” κι έκανα σενάρια. Στο σημείο όμως που είχα πει: “Κύριε, ανέλαβε Εσύ,” περιμένει μετά το παιδί του Θεού να δει κάποια ενέργεια γιατί πιστεύει. Κι ένα βράδυ που ξάπλωσα να κοιμηθώ, εμφανίστηκε ξαφνικά το πρόσωπο της γυναίκας μου μέσα στο μυαλό μου.Τρόμαξα, άνοιξα τα μάτια, όμως συνέχισα να το βλέπω, απέναντι στον τοίχο. Ήτανε μια όραση πνευματική. Έσβησε μετά κι αναρρωτήθηκα και είπα: “Τι ήταν αυτό;” Μετά κατάλαβα τι ήταν, γιατί όταν την έβλεπα στις συναθροίσεις, άρχισε να χτυπάει γρήγορα η καρδιά μου.
Σου έβαζε αγάπη ο Θεός για εκείνη.
Έβαζε αγάπη, την ερωτεύτηκα μπορώ να σου πω και μετά δεν ήξερα τι να κάνω. Γιατί καταλάβαινα ότι η εκκλησία είναι ένας χώρος άγιος και δεν είναι σαν τον κόσμο, που προσεγγίζαμε τις κοπέλες με τον τρόπο τον δικό μας. Προσευχήθηκα λοιπόν και επειδή ήμουνα και νέος σχετικά πιστός και δεν είχα διαβάσει ακόμα όλη την Αγία Γραφή, έτυχε και διάβασα τότε το Άσμα ασμάτων. Μου άρεσε πάρα πολύ και βρήκα την ευκαιρία να πλησιάσω την γυναίκα μου με αυτόν τον τρόπο. Σε κάποια συνάθροιση, της πρότεινα να διαβάσει το Άσμα ασμάτων, εκείνη κατάλαβε ότι κάτι ήθελα να της πω κι έτσι έγινε η γνωριμία μας. Εκ των υστέρων όμως, κατάλαβα το σχέδιο του Θεού σε όλο του το μέγεθος. Γιατί αυτοί που με στήριξαν και σήκωσαν πολύ φορτίο στην πορεία, ήταν ο πεθερός μου και η πεθερά μου. Δύο “κολώνες” στη πίστη, που μπόρεσαν να με ανεχτούν και να με βοηθήσουν. Ο πεθερός μου “κοιμήθηκε’” πριν από τρία χρόνια και λίγες μέρες πριν φύγει για τον Ουρανό, μου είπε: “Χαίρομαι για σένα, για το πως εξελίχθηκες.” Και αναλογίστηκα τότε, πως ήρθε μια μέρα στην εκκλησία ένας άνθρωπος σαν κι εμένα, με μακριά μαλλιά, με σκουλαρίκια, με τατουάζ και αυτός ο άνθρωπος, τού έδωσε μετά από λίγους μήνες την κόρη του. Και -ευχαριστώ τον Θεό- είμαστε τώρα μαζί, τριάντα χρόνια με την γυναίκα μου.
Δόξα στον Θεό. Παιδιά έχετε;
Άλλη δοκιμασία κι αυτή. Γιατί ο Θεός επιτρέπει μέσα στη ζωή μας και δοκιμασίες για να μπορέσουμε να αυξηθούμε στη πίστη. Γνώριζα ότι η γυναίκα μου δεν μπορούσε να κάνει παιδιά, γιατί είχε κάποια γυναικολογικά θέματα, όμως πιστεύαμε και οι δύο ότι για τον Θεό δεν είναι τίποτε αδύνατο. Στην αδυναμία μας, λέει ο Κύριος, φαίνεται η δύναμη Του τελεία. Πηγαίναμε βέβαια και σε γιατρούς αλλά μας ζητούσανε πάρα πολλά χρήματα που εμείς δεν τα είχαμε. Μέχρι που κάποια στιγμή βρίσκουμε μια πολύ καλή γυναικολόγο, η οποία μας βοήθησε πάρα πολύ και τα φάρμακα που μας έδωσε -και αξίζανε χιλιάδες ευρώ- ακριβώς εκείνη την εποχή μπήκανε στο ΙΚΑ και δεν τα πληρώσαμε. Κι έτσι έμεινε έγκυος η Νατάσσα, γέννησε φυσιολογικά και ήρθε στον κάσμο ο γιός μας που είναι 19 χρονών σήμερα. Εμείς παντρευτήκαμε το 1997 και ο γιός μας γεννήθηκε τελικά το 2007, μετά από δέκα χρόνια. Ο Κύριος είναι θαυμαστός αδελφέ, αλλά όπως γνωρίζεις κι εσύ, θέλει να είμαστε μαχητές και πάντα σε αυτή την γη θα δίνουμε τις μάχες μας, δεν θα έρχονται όλα εύκολα και βολικά. Στην αρχή της χριστιανικής μου ζωής δεν προλάβαινα να πω: “Κύριε” κι αμέσως ο Θεός απαντούσε κι ότι ζητούσα γινότανε. Στην πορεία, χρειάστηκε να περάσω πολλές φορές και μέσα από την έρημο.
Στην Ελεύθερα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής πως ήρθες ;
Έμεινα στην εκκλησία του αδελφού Κρίσιλα μέχρι το 2006 και μετά σχεδόν όλοι φύγαμε. Μη με ρωτήσεις γιατί, γίνανε κάποια πράγματα. Ο αδελφός Τάσος πήγε στην Ελεύθερα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής στην οδό Αφροδίτης (μετά ήρθε στην Θέρμη) και εμείς, μαζί με το πεθερό μου και την πεθερά μου, πήγαμε στη Θέρμη. Εκεί αφιερώσαμε και τον γιό μας. Έμεινα μέχρι το 2012 και μετά έφυγα εγώ, πήγα πάλι στην εκκλησία του αδελφού Κρίσιλα, γιατί ο αδελφός ήτανε στα δύσκολα του, στις ασθένειες του, και γύρισα για να τον βοηθήσω. Αυτό μπήκε τότε στην καρδιά μου. Μετά αποχώρησε ο αδελφός κι επέστρεψα πάλι στη Θέρμη και πιστεύω ότι εδώ μας οδήγησε ο Θεός και θα μείνουμε σε αυτή την εκκλησία μέχρι τέλους. Και ο Θεός βέβαια πάντα μας οδηγεί, απλώς καμιά φορά, μας επηρεάζει το συναίσθημα και κάνουμε πράγματα δικά μας.
Αμήν. Πως θέλεις να κλείσουμε αδελφέ Χρήστο; Με κάποιο εδάφιο; Με κάποιο μήνυμα;
Δεν έχω να πω πολλά, γιατί όπως κατάλαβες από την ομολογία μου, ήμουνα μια κατεστραμένη ψυχή, που αν δεν ήταν ο Κύριος, απλά δεν θα ζούσα σήμερα. Αυτό που καταλαβαίνω ότι θέλει ο Κύριος στη ζωή μας, είναι όλα τα “θέλω” μας, όλα τα “πρέπει”, όλο τον εαυτό μας να τον αφιερώσουμε σ’ Αυτόν. Αυτός είναι ο στόχος μας. Ευχαριστώ τον Θεό που με ανέχεται, Τον αγαπάω και θέλω να Τον αγαπήσω ακόμα περισσότερο, για να φθάσω κι εγώ μέχρι τέλους. Και να πω σαν τον απόστολο Παύλο: «τον αγώνα τον καλό αγωνίστηκα, τον δρόμο τελείωσα, την πίστη διατήρησα και μένει τώρα σε μένα ο στέφανος της δικαιοσύνης.»
