Περισσότεροι από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι που ζουν επάνω στον πλανήτη μας, λέγονται χριστιανοί και ανήκουν σε διάφορες εκκλησίες. Όλοι ανήκουν σε ένα χριστιανικό δόγμα και πηγαίνουν σε κάποια χριστιανική εκκλησία. Ορθόδοξοι, Καθολικοί, Διαμαρτυρόμενοι, ανάλογα με το κράτος που γεννιούνται, βαπτίζονται και καταγράφονται. Αν γεννηθεί κάποιος στην Ιταλία ή στην Ισπανία, θα βαπτισθεί και θα καταγραφεί Καθολικός.
Αν γεννηθεί στην Ελλάδα ή τη Ρωσία θα γίνει Ορθόδοξος και αν γεννηθεί στην Γερμανία ή στην Σουηδία θα βαπτισθεί Διαμαρτυρόμενος και θα καταγραφεί Διαμαρτυρόμενος.
Τι πιστεύει όμως η Καθολική εκκλησία, πολύ λίγοι Καθολικοί γνωρίζουν. Το ίδιο και οι Ορθόδοξοι και οι Διαμαρτυρόμενοι. Στις εκκλησίες τους πάνε λίγες φορές το χρόνο και όποτε γίνεται κάποιος γάμος και κάποια κηδεία.
Ακόμα πολύ λίγοι ερευνούν, αν η εκκλησία τους συμφωνεί με τη διδασκαλία του Χριστού που είναι γραμμένη στο Ευαγγέλιο. Αν η εκκλησία τους μοιάζει καθόλου με την εκκλησία των Αποστόλων και γενικά με την Εκκλησία των πρώτων αιώνων, όπως την περιγράφει το Ευαγγέλιο και οι αποστολικοί και μεταποστολικοί πατέρες.
Πολλές φορές με πλήρη άγνοια των χαρακτηριστικών της εκκλησίας του Χριστού, φανατίζονται και διαπληκτίζονται με άλλους χριστιανούς άλλων δογμάτων υποστηρίζοντας πόσο καλύτερη είναι η δική τους εκκλησία. Κανείς όμως δεν κάνει τον κόπο να διαβάσει την Καινή Διαθήκη και να ψάξει να βρει σε τι μοιάζει η εκκλησία τους με την εκκλησία των αποστόλων και των πρώτων αιώνων. Και πρώτα απ’ όλα στη καθημερινή ζωή.
Οι πρώτοι χριστιανοί ήταν άγιοι και οι ποιμένες τους τους φρόντιζαν και τους δίδασκαν συνεχώς για να στέκονται στην πίστη και τον αγιασμό. Κάθε μέρα είχαν διδασκαλία από τον Λόγο του Θεού και κάθε Κυριακή έπαιρναν τη Θεία Κοινωνία, εξετάζοντας τον εαυτό του ο καθένας αν είναι άξιος να λάβει το σώμα και το αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Βεβαίως κανείς δεν ήταν άπταιστος. Υπήρχε όμως η μετάνοια και η εξομολόγηση που έκαναν όλοι μπροστά στον μεγάλο Ποιμένα και Λυτρωτή Ιησού Χριστό και επικαλούντο το αίμα του Ιησού Χριστού να τους πλύνει και να τους καθαρίσει «από πάσης αμαρτίας».
Ο ίδιος ο απόστολος Ιάκωβος γράφει στην επιστολή του (γ:1-2): «Μη γίνεσθε πολλοί διδάσκαλοι, αδερφοί μου… διότι εις πολλά πταίομεν άπαντες…»
Βεβαίως κανένας χριστιανός δεν έμενε μέσα στην αμαρτία. Μέσα στην πορνεία, στην μοιχεία, στην ακολασία και να πηγαίνει να κοινωνήσει. Ο τοιούτος έπρεπε πρώτα να μετανοήσει, να παρατήσει την αμαρτία του και κατόπιν να ζητήσει να λάβει Θεία Κοινωνία.
Η λειτουργία της εκκλησία γινόταν καθημερινά και όλοι οι χριστιανοί έψελναν μαζί, προσεύχονταν και άκουγαν το κήρυγμα που έκανε ο ποιμένας. Κάθε Κυριακή γινόταν και μια εισφορά για τα έξοδα της εκκλησίας και για τους πτωχούς. Οι πολυτέλειες και τα χρυσαφικά δεν υπήρχαν. Η εκμετάλλευση των θείων δώρων ήταν άγνωστη. Η απλότητα και η αγιότητα στόλιζαν την εκκλησία του Χριστού και δόξαζαν τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα.
Πρέπει λοιπόν να διαβάσουμε το Ευαγγέλιο, να το πιστέψουμε και να ζήσουμε σύμφωνα με αυτό, για να γίνουμε μια Αγία, Αποστολική και Καθολική Εκκλησία Χριστού.
+ Λεωνίδας Φέγγος
