Κάποιες φορές θέλοντας να κάνουμε το θέλημα του Θεού και να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας που βρίσκονται γύρω μας -το οποίο είναι πολύ καλό και απόλυτα σύμφωνο με το λόγο του Θεού- τους αναζητούμε σε διάφορες ευπαθείς ομάδες πληθυσμού, με τις οποίες έχει ασχοληθεί και η συγκεκριμένη στήλη. Τους υπηρετούμε κατά το μέτρο της δύναμης που μας χορηγεί ο Θεός, υπηρετώντας ουσιαστικά τον Κύριο στο πρόσωπο αυτών των ανθρώπων, προσβλέποντας στην αιωνιότητα, μια και εκπληρώνουμε την εντολή του Θεού, να Τον αγαπάμε με όλη την καρδιά μας, καθώς και τον πλησίον μας σαν τον εαυτό μας. Μέχρι εδώ όλα(;) καλά.

Όμως ίσως το θέλημα του Θεού να έχει κάποια διαφορετική ιεράρχηση για το πώς πρέπει να εκφράσουμε την αγάπη μας και την πίστη μας σε Αυτόν.

Αν κοιτάξουμε γύρω μας θα δούμε κάποιους άλλους συνανθρώπους μας που και αυτοί έχουν ανάγκες, αντιμετωπίζουν προβλήματα και θέλουν κάποιον άνθρωπο δίπλα τους. Αυτοί δεν είναι ακριβώς μόνοι τους και δεν ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες πληθυσμού, απλώς βρίσκονται σε ένα περιβάλλον που οι κοντινοί τους άνθρωποι ίσως να τους αμελούν ή ακόμα και να αδιαφορούν για αυτούς. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι άλλοι από τους δικούς μας ανθρώπους, τον/την σύζυγό μας, τα παιδιά μας, τους γονείς και τα αδέλφια μας, που είτε είναι πιστοί ή τυπικοί χριστιανοί ή ακόμα και άθεοι ή πολέμιοι της δικιάς μας πίστης. Όπως καταλαβαίνετε αυτοί που τους αμελούν και δεν τους συμπαραστέκονται δεν είναι άλλοι από εμάς!

Πολλές φορές συμβαίνει να θέλουμε να ασχοληθούμε με τα προβλήματα και τις δυσκολίες των ξένων, αδιαφορώντας για τα προβλήματα των δικών μας ανθρώπων, αυτών που ο Θεός σίγουρα μας εμπιστεύτηκε. Ίσως να μη θέλουμε τη δέσμευση που προϋποθέτει η διαρκής συμπαράσταση, η σταθερότητα, η συνεχής επιμέλεια και η υπευθυνότητα που πρέπει να έχουμε στη φροντίδα των δικών μας ανθρώπων. Υπηρετώντας τους ξένους ίσως το κάνουμε όποτε και όσο θέλουμε, κάτι που φανερώνει ότι τελικά μάλλον το κάνουμε για τον εαυτό μας και όχι για αυτούς που πραγματικά έχουν ανάγκη. Ίσως πάλι να θέλουμε να κάνουμε κάτι «μεγάλο» ή «ξεχωριστό», εξουθενώνοντας το ταπεινό και αφανές έργο της υπηρεσίας των δικών μας ανθρώπων. Κοιτάμε μακριά αλλά έχουμε χάσει την ικανότητα να βλέπουμε δίπλα μας. Ο λόγος του Θεού όμως μας λέει, «Εάν τις δεν προνοή περί των εαυτού και μάλιστα των οικείων, ηρνήθη την πίστιν και είναι απίστου χειρότερος» (Α’ Τιμ. ε’ 8). Άρα, ο καρδιογνώστης Θεός μας ονομάζει, σε αυτή την περίπτωση, απίστους «ακυρώνοντας» το όποιο έργο μας, που Αυτός γνωρίζει ότι δε γίνεται με αληθινή πίστη, κάτι που ίσως να μη γνωρίζουμε και εμείς οι ίδιοι!

Ας ζητήσουμε λοιπόν από το Θεό την χάρη να ασχοληθούμε με τις οικογένειές μας, προσφέροντας σε κάθε έναν κατά την ανάγκη του. Στους ηλικιωμένους φροντίδα και συντροφιά, ίσως και οικονομική βοήθεια, σε άλλους ψυχολογική στήριξη σε δύσκολες στιγμές, στους/στις συζύγους μας συντροφικότητα, στα παιδιά μας την παρουσία μας που είναι πολύτιμη γι’ αυτά και προς όλους την αγάπη μας σε ότι άλλο κατά περίπτωση μας έχει προετοιμάσει ο Θεός.

Υ.Γ. Δε θα ήταν καλό αυτές οι σκέψεις να γίνουν άλλοθι για κάποιους που στην πραγματικότητα αδιαφορούν για τους συνανθρώπους τους, με τη δικαιολογία ότι ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο με τους δικούς τους ανθρώπους. Κάτι τέτοιο νομίζω δεν μπορεί να συμβαίνει, αφού η αγάπη δεν είναι κάτι στάσιμο και περιορισμένο, αλλά έχει την ευλογημένη ιδιότητα όσο την εξασκείς και αγωνίζεσαι γι’ αυτήν ν’ αυξάνει και να περισσεύει προς όλες τις κατευθύνσεις. Και προς τους «δικούς μας» (στη πραγματικότητα κανείς δεν είναι «δικός μας», αλλά δώρo του Θεού) αλλά και προς τους «ξένους» (που δεν είναι ξένοι αφού πάντες είμαστε «εξ ενός αίματος») (Γένεσις α’ 27-28, Πράξεις ιζ’ 26).

Άρα λοιπόν ενόσω έχομεν καιρόν, ας εργαζώμεθα το καλόν προς πάντας… (Γαλ. ς’ 10)