“Δεν ελησμόνησα και δεν θα αποκρύψω τα δυνατά χτυπήματα του μαστιγίου σου και τη θαυμαστή ταχύτητα της ευσπλαχνίας σου. Με βασάνιζε ένας φοβερός πονόδοντος, -ενώ βρισκόμουν σε διακοπές- ο οποίος δεν μου επέτρεπε να μιλώ. Αποφάσισα λοιπόν να καλέσω όλους τους παρόντες φίλους μου να προσευχηθούν για μένα, ω Θεέ κάθε ίασης, και έγραψα την παράκλησή μου σε ένα πίνακα για να την διαβάσουν. Μόλις γονατίσαμε για μια ευσεβή ικεσία, οι πόνοι σταμάτησαν και εξαφανίσθηκαν. Και τι πόνοι! Και πως εξαφανίσθηκαν! Με κυρίευσε ένας τρομερός φόβος. Σου το εξομολογούμαι, ω Θεέ και Κύριέ μου, διότι ουδέποτε στη ζωή μου είχα δοκιμάσει κάτι παρόμοιο. Και τότε αισθάνθηκα την αγγελία σου μέχρι τα βάθη της ψυχής μου και ευτυχής στην πίστη μου, δόξασα το όνομά Σου... Κατά τις ημέρες εκείνες δεν μπορούσα να χορτάσω από την καταπληκτική γλυκύτητα που δοκίμαζα αναμετρώντας τους βαθύτερους σκοπούς Σου για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Πόσα δάκρυα έχυνα ακούοντας τους ύμνους Σου, τις ωδές Σου, τους γλυκούς φθόγγους που αντηχούσαν στην εκκλησία Σου. Πόση συγκίνηση διαπερνούσε το σώμα μου! Έφθαναν στα αυτιά μου και διύλιζαν την αλήθεια μέσα στην καρδιά μου... οι φωνές και οι καρδιές όλων των αδελφών συνενώνονταν με πολύ μεγάλο ζήλο σε κοινό άσμα.”

---